Warm en dichtbij.

 
 marianne  Blog november 2016

 
 Tekst:
 Marianne Wendt

_______________________________________

Aan alle medewerkers van de Belastingdienst

Op de middelbare school moest ik een vakkenpakket kiezen. Omdat ik geen idee had welk beroep ik wilde gaan doen, vroeg ik mijn ouders of ik een beroepskeuzetest mocht maken, in de verwachting dat deze mij zou helpen mijn toekomst vorm te geven. Na een dag testen invullen en praten met psychologen ontving ik hun oordeel: ik zou het heel moeilijk krijgen op het schoolniveau dat ik op dat moment deed en ik was niet slim genoeg voor een universitaire studie. Ik kon maar het beste bibliothecaris worden, een beroep dat mij buitengewoon saai en oninteressant leek.

Daar zat ik dan als vijftienjarig meisje. Ik kon veel minder dat ik tot dan toe had gedacht; met een toekomstperspectief dat me niet aansprak. Ik voelde me verslagen en gedemotiveerd.

Dit overkomt ons allemaal. Dat andere mensen zich een oordeel over jou vellen, die jou naar beneden halen. Soms onderbouwd en met gezag, zoals in mijn geval, maar vaker zonder onderbouwing met als enige reden dat oordeelaars hier zelf beter van denken te worden.

Dat overkomt jullie nu. Politiek en media vellen een oordeel over de Belastingdienst als geldverslindende organisatie die vooral goed voor zichzelf zorgt. Om dat te voorkomen wordt het onmiddellijk onder curatele geplaatst.

Natuurlijk gaat niet alles goed. Verbetering is nodig en kennis van medewerkers moet veel beter benut worden dan nu gebeurt. Maar het is belangrijk dat de Belastingdienst zijn eigen toekomst vormgeeft en niet naar anderen luistert die de Belastingdienst naar beneden halen.

Laat je dus niet vertellen dat belastingdienstmedewerkers geen goed werk afleveren, want dat doen jullie wel. Laat je niet vertellen dat jullie profiteurs zijn, want dat zijn jullie niet. Jullie zijn zoveel meer waard dan anderen je op dit moment vertellen. En voordat je het weet reageer je verslagen en gedemotiveerd. Luister dus niet.

Dat heb ik uiteindelijk ook niet gedaan. Ik besloot me niets aan te trekken van het oordeel van de beroepskeuzetest en ben ik mijn eigen weg gegaan. Een weg die mij bracht naar twee universitaire studies (economie en filosofie) die ik beide heb afgerond en een baan waarbij elke dag anders en onvoorspelbaar is. Heel iets anders dus, dan de hele dag in een bibliotheek zitten.