Warm en dichtbij.

 
sabrina  Blog september 2017

 
 Tekst:
 Sabrina Watson

_______________________________________

Geen bereik.

 

‘Massimo is dood! Massimo is dood!’, roept mijn broertje in paniek. Hij belt mij vanuit de auto, dus ik probeer eerst hem gerust te stellen.
Massimo is ons stiefbroertje op Bonaire. Ik hoor nu dat hij daar een dodelijk scooterongeluk heeft gehad. Als we ophangen plof ik verbijsterd op de bank.

Het was een vrijdagavond, een paar weken geleden. Ik had na mijn vakantie net de eerste werkweek er weer op zitten. De kinderen gingen weer naar school en na een vrij normale week stond het welverdiende weekend voor de deur. En dan plots opeens zo’n bericht…

Het gesprek met mijn broertje blijft door mijn hoofd gieren. Dit kan toch niet waar zijn? Ik lijk het niet te begrijpen of te willen beseffen. Ik raak in gedachten verzonken en zie onze drieëntwintigjarige Massimo met gestrekte armen op mij afstappen. Ik hoor zelfs zijn stem: ‘Hé zus!!’. Vervolgens geeft hij mij een dikke knuffel.

De vrijdag daaropvolgend ben ik thuis aan het werk. Ik probeer op tijd klaar te zijn, omdat komend weekend in het teken staat van het afscheid van Massimo. Dan verschijnt er een e-mail in mijn inbox: onze Jos is op tweeënzestigjarige leeftijd overleden. Ons NCF-bestuurslid worstelde al lang met zijn ziekte. Mijn collega’s en ik hebben hem kortgeleden nog bezocht. Het was toen een mooie zonnige dag en hij was ontzettend blij met onze komst.

Er gaat weer een week overheen en ik begin deze heel vervelende gebeurtenissen een beetje een plek te geven. De nuchtere Sabrina in mij keert langzaam terug, maar toch voel ik naast het gemis nog steeds die verdomde teleurstelling. Nee, geen schuldgevoel, maar echt een diepe teleurstelling.

Hoe kwam het dat ik nooit eerder heb verteld hoe ik over je dacht en wat je voor mij betekende?! Nu dat je er niet meer bent, heb ik mooie persoonlijke woorden. Maar de geluidsgolven van deze woorden vervliegen in de lucht en komen niet meer aan.
Geen bereik.


Er waren genoeg kansen om het persoonlijk aan hen te vertellen. Ik heb deze aan mij voorbij laten gaan. Shit.

En daarom besluit ik hierbij om hier in de toekomst bewuster mee om te gaan. Ik ga zorgen voor een positieve verandering in de omgang met mijn familie, mijn vrienden en mijn collega’s.
Ja, zeker ook met mijn collega’s. Het zijn de mensen waarmee ik gedurende een dag vaak de meeste tijd spendeer. Iedere werkdag weer moet je goed kunnen samenwerken en op elkaar kunnen vertrouwen. Een spontane persoonlijke blijk van waardering moet op het werk toch ook normaal zijn. Hier zou geen emotionele barrière mogen ontstaan met als argument dat we zakelijk moeten blijven. Ik heb ondervonden dat ik dit doodzonde vind.

Liefs van Sabrina