Warm en dichtbij.

 
 Blog november 2017
 
 Tekst:
 Margreet Mook

_____________________________________



Gewone mensen…

‘Er ligt een akkoord waarbij gewone, normale burgers er écht op vooruit gaan’, zei Rutte bij de presentatie van het regeerakkoord.
Een risicovolle uitspraak, want als je er niet op vooruitgaat, ben je dan geen gewone, normale burger? En wie is dat dan, de gewone, normale burger? Zou ik wel ‘gewoon genoeg’ zijn? Hoort een minderheid in Nederland nog bij de gewone, normale burgers?

Nou vooruit dan… als ‘ze’ maar genoeg integreren. Werk is daarbij van belang. ‘Werk moet lonen’; een ander motto van het kabinet. Dat zijn duidelijke woorden. Maar hoe maak je ze waar?

Er is een groep gewone mensen die graag wil werken. Zij ‘mogen’ straks aan het werk op bijstandsniveau, zonder bijvoorbeeld pensioen op te bouwen. Wie dit zijn? Mensen met een arbeidsbeperking. Je weet wel: die vriendin van mij die plotseling doof is geworden of jouw neef met autisme. We kennen ze allemaal… gewoon vrienden en familie.

Maar daar zetten ‘we’ toch juist op in? Als overheid willen we toch een voorbeeldfunctie vervullen en juist een duurzame werkplek bieden aan mensen met een arbeidsbeperking? En dat verwachten we toch ook van het bedrijfsleven?

O ja, daarom werd er een subsidie ingevoerd. Dankzij deze subsidie verdienen mensen met een arbeidsbeperking ook gewoon het minimumloon. Bovendien heeft de medewerker zo een gewone plek op de arbeidsmarkt waarbij hij of zij gewoon zijn inkomen verdient net als zijn collega’s. Ook worden sociale premies betaald en dus bouwt de medewerker pensioen op. Oftewel, je biedt gewone mensen gewoon loon voor gewoon werk.

Natuurlijk zitten er haken en ogen aan subsidies. Misschien is dat de reden dat deze subsidie volledig verdwijnt in het nieuwe regeerakkoord?

Gelukkig blijft er nog een andere regeling over. Als werkgever betaal je alleen voor de gewerkte uren en dit wordt aangevuld door een uitkering van de gemeente. In totaal mag je niet meer verdienen dan de bijstandsnorm. Er worden geen sociale premies betaald en er wordt geen pensioen opgebouwd. Dus als werknemer met een arbeidsbeperking is je inkomen altijd ‘gewoon’ zo’n 900 euro per maand.

Werk moet lonen. Ja, het loont: het gaat om de ‘intrinsieke voldoening van participatie’ oftewel het is zo leuk om bezig te zijn. Ideetje voor de topinkomens? Echt, dat zijn ook heel gewone mensen.

Hier vind je meer informatie (uit de krant en van Cedris) over dit plan uit het regeerakkoord van het nieuwe kabinet.

Wil je weten wat je wél kunt doen voor een duurzame werkplek voor iemand met een arbeidsbeperking? Kijk dan eens bij deze toolbox.